Bangka, Manado, Bali

[Peter van Leeuwen]

Na een rustige vlucht, dagje shoppen in een van de vele winkel gebieden van Singapore, staan we op onze vlucht te wachten naar Manado, waarna we in de loop van de middag op Bangka verwachten aan te komen. Nu wij 2 dagen uit nederland weg zijn, merken we welke inpact onze jongens in Zuid Afrika teweeg brengen. Overal waar men maar het idee heeft waar we vandaan komen word er over ze gesproken. Herrineringen aan '74 en '78 komen overal boven. Nu moeten we het alleen nog effe afmaken. Helaas zit het er voor ons niet in dat wij de wedstrijd niet live kunnen volgen op ons Robinson eiland met witte zandstranden en alleen 8 bungalows op palen. Hier is helaas geen internet. Wij gaan hier lekker uitrusten, duiken, naar Lembeh Street en vanaf dinsdag weer terug naar Manado waar we weer in de bewoonde wereld arriveren en zullen we daar vandaan weer wat van ons laten horen........
duik groeten van peter en sonja

[Marijke Hennevelt]

ik zou zeggen geniet er lekker van en we lezen jullie verhalen
_________________
Barcoördinatie

[Ron de Lobie]

Jullie hebben toch wel een ongelovelijke pech daar.
Ik hoop dat jullie je er wel doorheen slepen.

Kijk je uit voor de bruinachtige stenen peter?

[Gerrit Bredewoud]

Vanaf mijn mobiele internetverbinding een goede vakantie en mooie duiken gewenst.
Het voetbal leeft hier in Spanje ook wel, na de overwinning van Spanje op Duitsland brak hier de gekte los en ging de bevolking massaal inde auto om al toeterend en zwaaiend met de Spaanse vlag de overwinning te vieren.
Uit solidariteit heb ik ter plekke ook maar een vlag gekocht om die lui toe te zwaaien.....alleen had ik de Hollandse driekleur wat door vele spanjaarden en andere buitenlandse toeristen wel gewaardeerd werd, we hadden direct veel aanspraak.

We zullen Peter en Sonja de voetbalstanden wel door sms-en.

Groeten uit een warm Fuerteventura waar ik morgen mijn eerste duikje ga maken.

Gerrit
_________________
Gewoon Gerrit

[Marc Schouten]

Veel plezier daar allemaal.

[Peter van Leeuwen]

9-juli:
De reis van Singapore naar Manado is goed verlopen. Onderweg naar Bangka zoals gebruikelijk de eerste plensbui over ons heen gekregen. De ontvangst op Bangka voelde als vanouds. Ook hier is het merkbaar dat door de crisis er minder toeristen zijn. De zoon, Paul, runt nu de resorts na 2 jaar op een live-aboard rond Bali gewerkt te hebben.
Tijdens het Diner met hem in gesprek geraakt en hij was zeer verrast dat wij zoveel wisten over Murex. Hem het verhaal uitgelegd over de vulkaan, wat hij wel wist maar nog niet de koppeling gemaakt dat ik die idioot was die zo graag over kokende modder wou lopen. Daarna kwamen de verhalen los over zijn scheiding met Jo-an en dat hij grootste plannen heeft met het bouwen van een nieuwe Live-Aboard die langs alle eilanden van Indonesië gaat varen. De boot moet in het voorjaar van 2011 zijn maiden voyage gaan maken. Hij gaat gedurende deze reis een nog niet bedoken gebied, Halmahera, “ontdekken” en is hiervoor op zoek naar 16 passagiers die alleen de kost hoeven te betalen. Duiken is gratis maar er zal gewerkt moeten worden. Dat werken houd in het in kaart brengen van nieuwe duikstekken. De uitnodiging ontvangen om in mei 2011 als passagier aan te monsteren om gedurende 14 dagen nieuwe gebieden te ontdekken. Ik moet bekennen dat de verleiding heel erg groot is om hier gehoor aan te geven. De komende 1,5 week nog maar eens verder over praten met Paul want zolang moeten we hier nog blijven, wat een straf )!
10 juli:
Klaar voor de eerste duikdag, de zon staat hoog aan de hemel en het beloofd een mooie dag te worden. Camera klaar gemaakt en rond 8 uur vertrekken we met 6 duikers naar de eerste stek. Na 10 maanden eindelijk duiken op Bangka waar ik verleden jaar niet van kon genieten. Nu maar hopen dat ik de foto prestaties van Sonja kan benaderen. De plons in het warme water, 30 graden, voelt goed, we zakken langzaam af naar de Pinnacle en ik breng mijn camera in gereedheid om te gaan fotograferen. Echter wat zie ik! Op 2 mtr. diepte is het onderwater huis voor de helft vol gelopen met water %&$%#*(!@#(*&6%_&*. Ik denk dat ze me op Bali hebben kunnen horen vloeken. Deze tegenvaller heeft de eerste duik sterk beïnvloed, ook toen ik het Sonja probeerde duidelijk te maken wat er was gebeurt zag ik enige trieste blikken in haar ogen. Zeker met de wetenschap dat 5 minuten later een koraal met pigmee zeepaardjes opdook. De 2de duik op een witte zandbodem heeft weer van alles gebracht waarvoor we deze reis begonnen zijn: flamboyant Cuttlefish, zeepaardjes en allerlei andere vreemde critters waar het hier om bekend staat. Terug op resort verzocht om te kijken of er in Manado een nieuwe G10 camera te kopen is. Helaas is deze hier niet meer te koop en de prijs voor de G11 is met 9 miljoen ruphia, 900 euro, aan de hoge kant. Besloten om voor de tweede optie te gaan, een huur camera canon ixus 750, want er is hier zoveel te zien dat het zonde is om geen foto’s te maken. Dit bleek ook wel tijdens te derde duik van vandaag. Ook hier weer pigmee zeepaardjes, cuttlefish, mantis shrimps etc.etc te veel om op te noemen. Gelukkig komt morgen mijn huur camera naar dit eiland.
11 juli:
Naaktslakken, naaktslakken, naaktslakken in allerlei kleuren en groottes hebben we deze dag tijdens onze duiken gezien. De huurcamera is onderweg en hopelijk kan ik morgen weer foto’s maken om alles vast te leggen. Het blijft een fascinerend gebied met elke duik weer nieuwe ontdekkingen, zoals die grote zwarte Frogfish. Helaas kon onze Duitse duikmaat hiervan geen foto’s maken omdat hij zijn camera op macro heeft staan met een speciale lens zodat alles dat groter is dan een paar centimeter niet te fotograferen is. Na de duiken vriendelijk een visje uit gegooid of ik misschien een kopietje van een aantal foto’s mag hebben en zowaar blijkt dit geen probleem te zijn. Toch wel aardig die Duitsers zeker nu ze derde zijn geworden en wij vannacht nog wereldkampioen kunnen worden. Vannacht om 2 uur mijn bed om samen met de duikgidsen naar Nederland-Spanje te kijken. Op het resort hangt een grote oranje vlag, ze zijn hier dus ook voor Nederland.

12 juli:
2 uur opstaan om samen met personeel en wat gasten naar de finale te kijken. Via een antenne kijken we naar een besneeuwd veld op zwart televisie. Af en toe zie ik Nederland in het groen spelen en heel soms valt op te maken dat de shirtjes echt oranje zijn. Regelmatig valt het beeld weg. Dit maakt de wedstrijd alleen maar spannender. Helaas moeten we 2 minuten voor tijd ons verlies accepteren, zoals ik het heb kunnen beleven is Spanje de terechte winnaar. Al zal men er in Belanda wel anders over denken. Het lag aan de scheidsrechter, te veel gele en rode kaarten waarschijnlijk! ‘s morgens vroeg ons verlies geaccepteerd en klaar gemaakt voor de nieuwe dag om te duiken. De camera is gearriveerd dus we kunnen weer wat vastleggen. Deze dag weer mooie duikstekken bezocht, het blijkt maar niet op te houden hier met nieuwe ervaringen en prachtige riffen. De camera is niet je van het maar goed voorlopig moeten we het er maar mee doen. ’s Middags per voet naar Bangka, het stadje op 30 minuten lopen vanaf het resort. Dit blijkt echter 1,5 uur te zijn en voert ons langs mangrove, jungle en stranden, een ware tracking tocht blijkt het te zijn.
13 juli:
De laatste duikdag op Bangka. ’s Morgens nog 2 duiken gemaakt, en het begint vervelend te worden: weer veel nieuw spul waaronder Frog fish, ghostpipe fish en een schitterend koraal rif met oa. een schol Batfish. Hier stroom onder de steiger het kokende water naar boven. Mijn computer in de stroom gelegd en deze loopt al gauw op naar de 40 graden. Het blijft vulkanisch gebied waar ik alles vanaf weet. Maar snel uit de voeten maken om de duik onder de steiger af te maken met een stonefish en een lopende krokodil fish. Na de lunch per boot naar het vasteland om onze reis voort te zetten op het Murex Manado resort. Paul biedt tijdens de reis aan om ’s avonds naar de stad te gaan om een G10 te zoeken. Het blijft nog steeds wennen maar de service is hier buitengewoon. Aangekomen op Murex voelt het alsof we weer thuis zijn na 10 maanden. Bij de eerste de beste Mall in proberen we in een fotozaak een G10 te bemachtigen. De eerste blik van Sonja in de vitrine levert resultaat op: daar staan een G10 verleidelijk opgesteld. De prijs is aan de hoge kant 6,5 milj ruphia. Gelukkig krijgen we behoorlijk wat van de prijs af en met de nieuwe camera in mijn handen verlaat ik tevreden de Mall op weg naar het resort om te gaan eten. Morgen een nieuwe duikdag en alvorens onder water te gaan eerst het huis maar testen in de waterbak op dichtheid.

[René Bredewoud]

Moet je persé iets kapot maken tijdens je vakantie?

Veel plezier nog!

Groetjes,
René
_________________
Don't blame me, I am only a diver

[Peter van Leeuwen]

14 juli:
Op het resort is het rustig. Er zijn nog 2 Nederlanders en daar hebben we vandaag 3 duiken mee gemaakt. Het onderwaterhuis heeft het prima gedaan. De foto’s en filmpjes zijn weer van een hoge kwaliteit. Ik benader de kwaliteit die Sonja verleden jaar heeft laten zien. Vandaag was het naast het bekende spul, Stonefish, Frogfish echt Zeepaardjes dag. Ook de mimic octopus liet zich weer zien. Een paar fantastische foto’s zijn het resultaat. Ik ben een gelukkig mens met mijn nieuwe camera. Na terugkomst op het resort blijkt er nog een echtpaar uit Nederland te zijn gearriveerd. Morgen dus met 6 personen op de boot. ’s Avonds tijdens het eten de dhr. en mevr. Batuna, oprichters van Murex, bedankt voor de zorgen van verleden jaar. Sonja heeft een foto boek over het resort, het onderwaterleven en het leven in Manado in boek vorm gemaakt. Dit boek hebben we aangeboden en men was zeer verrast en onder de indruk van dit kado.

[Maurice klein Tank]

Ik ben ontzettend goed in onderwatercarthografie Mei 2011, Peter

Wat een belevenissen daar, geniet ervan .

[Peter van Leeuwen]

15 - 16 juli:
In totaal 7 duiken gemaakt. het blijft hier fascineren op bunaken. gisteravond een nachtduik waarbij ook de grote zeesterren zich laten zien. De G10 doet weer volop dienst. Of de duivel er mee speelt maar tijdens een muck dive is het batterij compartiment van de externe flitser volgelopen. Nu dus zonder externe flitser foto's maken. Maar met mijn ervaring levert dat toch weer mooie plaatjes op. Het is hier rustig op het resort. met 6 nederlanders zijn wij de enige duikers. Vandaag tijdens de laatste duik is er wederom een haai aan mijn neus voorbij gegaan. Een open water cursist was wel de gelukkige maar haaien zijn niet aan mij besteed.

[Peter van Leeuwen]

17-18 juli:
Sulawesi blijft verrassen. Gisteren mogen ervaren hoe het is om in een wasmachine te zitten. Tijdens onze duik op Bunaken begonnen met een drift duik die halverwege eindigde in een ware wasmachine. De stroom kwam van links, rechts, boven en onder. De Napoleon die op dat moment langs kwam bleek hiervoor totaal niet gevoelig. Op een vlak gedeelte van het rif achter aan rots mijzelf op 15 mtr. diepte kunnen verschansen en dit spektakel aanschouwen. De trekkervissen schoten alle kanten op, mijn vin werd half meegenomen door de stroming waarop de dive master besloot om na 40 minuten de duik af te breken. Weer een ervaring rijker! Vandaag 3 super duiken gemaakt in Lembeh Street. Het Walhalla van Muck Diving. Niet alleen de critters speelde tot de verbeelding maar ook het Rif is hier wonderschoon. Zeesterren in allerlei kleuren en minstens 30/40 cm groot, naaktslakken die in parade langs komen wandelen (tot wel 15/20 cm groot) . Echter het hoogtepunt was de electric cell! Een rood weekdier dat electrische lading los laat. Met 10 bar op 3,5mtr diepte toch maar besloten om hier foto’s en een klein filmpje van te maken. Totaal nu in 9 duikdagen meer dan 30 uur onder water doorgebracht en ik moet bekennen het verveeld nog steeds niet. Ook de gemoedelijke sfeer op het resort, het gezelschap van de 2 andere Nederlandse koppels, de gehele entourage, de indrukken, het lekkere eten, ik vergeet nog veel meer maar alles draagt bij aan een onvergetelijke vakantie. Morgen de laatste 3 duiken op Manado, onze gids, Oce, die meer dan zijn best doet, heeft ons mandarijn vissen toegezegd. Hiervoor gaan we een late afternoon maken. Na 26 duiken in 9 dagen kan ik er geen genoeg van krijgen. Ik weet een ding zeker: Hier kom ik zeker terug!!! En wie tevens enthousiast is geworden naar aanleiding van dit verhaal…….. ga alvast sparen dan kan je mee!! Wat een prachtig gebied is dit een waar duikparadijs!

[Peter van Leeuwen]

17-18 juli:
Sulawesi blijft verrassen. Gisteren mogen ervaren hoe het is om in een wasmachine te zitten. Tijdens onze duik op Bunaken begonnen met een drift duik die halverwege eindigde in een ware wasmachine. De stroom kwam van links, rechts, boven en onder. De Napoleon die op dat moment langs kwam bleek hiervoor totaal niet gevoelig. Op een vlak gedeelte van het rif achter aan rots mijzelf op 15 mtr. diepte kunnen verschansen en dit spektakel aanschouwen. De trekkervissen schoten alle kanten op, mijn vin werd half meegenomen door de stroming waarop de dive master besloot om na 40 minuten de duik af te breken. Weer een ervaring rijker! Vandaag 3 super duiken gemaakt in Lembeh Street. Het Walhalla van Muck Diving. Niet alleen de critters speelde tot de verbeelding maar ook het Rif is hier wonderschoon. Zeesterren in allerlei kleuren en minstens 30/40 cm groot, naaktslakken die in parade langs komen wandelen (tot wel 15/20 cm groot) . Echter het hoogtepunt was de electric cell! Een rood weekdier dat electrische lading los laat. Met 10 bar op 3,5mtr diepte toch maar besloten om hier foto’s en een klein filmpje van te maken. Totaal nu in 9 duikdagen meer dan 30 uur onder water doorgebracht en ik moet bekennen het verveeld nog steeds niet. Ook de gemoedelijke sfeer op het resort, het gezelschap van de 2 andere Nederlandse koppels, de gehele entourage, de indrukken, het lekkere eten, ik vergeet nog veel meer maar alles draagt bij aan een onvergetelijke vakantie. Morgen de laatste 3 duiken op Manado, onze gids, Oce, die meer dan zijn best doet, heeft ons mandarijn vissen toegezegd. Hiervoor gaan we een late afternoon maken. Na 26 duiken in 9 dagen kan ik er geen genoeg van krijgen. Ik weet een ding zeker: Hier kom ik zeker terug!!! En wie tevens enthousiast is geworden naar aanleiding van dit verhaal…….. ga alvast sparen dan kan je mee!! Wat een prachtig gebied is dit een waar duikparadijs!

[Peter van Leeuwen]

in het fotoalbum een impressie weergegeven van onze ervaringen onderwater. De G-10 doet goed zijn werk!

[Gerrit Bredewoud]

Heb je de zeepaardjes met je foto pen bij elkaar gezet of was je aanwezig tijdens de plaatselijke zeepaarden markt.

Gelukkig zijn we niet jaloers
_________________
Gewoon Gerrit

[Peter van Leeuwen]

[Peter van Leeuwen]

De laatste duik bij Murex is gemaakt. Parende Sepia's in de oosterschelde is bijzonder! maar bij 30 graden water temperatuur het schouwspel mogen ervaren van parende mandarin fishes is minstens zo spectaculair. De foto's geven nauwelijks weer wat je dan kan aanschouwen. Het filmpje volgt over 2,5 week wel 2 visjes die op neer zweven boven het koraal rif. Dit parings ritueel is alleen een half uur voor zonsondergang te zien. Daarna verdwijnen ze weer onder het wijd vertakte koraal en moet je weer 24 uur wachten op de volgende kans.
Morgen nog een dag naar het National Park om de tarsius aapjes te zoeken. waarna we woensdag doorvliegen naar Bali voor onze volgende zoektocht naar het grote spul: Manta's, Mola Mola.
Wij vermaken ons hier uitstekend!

[Peter van Leeuwen]

20 juli:
Vol goede moed op weg naar het nationale park. Het weer in de bergen van Sulawesi is dreigend en het is afwachten of we het droog houden. Na 2,5 uur over drukke 2 baans wegen arriveren we midden in het regenwoud over smalle bospaden in het Nationale park. Onderweg nog een bui gehad en ook het regenwoud is vochtig en klam. Met de Gids onderweg in het woud horen we al snel het geluid van de Makaken apen. Langzaam verschijnt de eerste Makaak in ons gezichtsveld. Toch wel indrukwekkend en spannend om in de natuur geconfronteerd te worden met deze dieren. Als snel verschijnen er meerdere makaken, groot en klein, moeders met kind en ook de natuur in volle glorie voltrekt zich voor ons. Man lief vind het plezierig om een reeds zwanger vrouwtje op nog geen 5 meter van ons verwijderd nogmaals flink “te nemen”. Gisteravond de paring van Mandarijn vissen nu de paring van apen: Gekker moet het niet worden!!. De groep blijkt uit 83 apen te bestaan en vol bewondering aanschouwen wij te midden van een groot gedeelte van deze groep midden in de jungle hun leefgewoontes. De jonge aapjes dolle en spelen met elkaar, andere klauteren in bomen op zoek naar vruchten. Na een klein uur dit te hebben mogen meemaken trekken we verder de jungle in op zoek naar het Tarsius aapje. Na een goed half uur lopen arriveren we bij een grote holle boom. De gids schijnt met zijn zaklamp in de boom een daar zit waarachtig een klein Tarsius aapje. Dit aapje meet niet meer dan 10 cm. Met snoepgoed, sprinkhanen, probeert hij het aapje uit zijn holle boom te lokken. Maar deze geeft taal nog teken en blijft rustig boven in de holte van de boom zitten wachten. Het is pas 4 uur en het zijn tenslotte nachtdieren. Nu begint het lange wachten. En na een goede 3 kwartier rijst bij ons de vraag wie nu naar aapjes staat te kijken. De Tarsius die ons vijven midden in de jungle vanuit zijn veilige plek in de boom zit aan te staren of wij die naar een holle boom zitten te staren. Na een uur wachten en kloppen op de boom, ook diverse andere groepen komen langs en staan bij andere bomen te staren, besluiten wij om terug te gaan naar de auto. We hebben tenslotte het Tartius aapje gezien. Onderweg terug naar de auto probeert de gids het bij nog een ander boom en hier hebben we binnen 5 minuten meer geluk. Ook hier een Tarsius aapje die meer honger heeft en snel de sprinkhaan vangt en weer terug vliegt in zijn holle boom. Dit alles duurde welgeteld 3 seconden! Voldaan aanvaarden we onze terugreis naar Murex.

21 juli:
Terugkijkend op een voortreffelijke eerste helft van onze vakantie nemen we afscheid van de ons zo na aan het hart liggende mensen op het Murex resort. Ik beloof Paul om contact te houden aangaande de live-aboard in mei 2011. We zullen hier zeker weer terug keren. De vlucht naar Den Passar met een transfer in Makassar verloopt met enige vertraging. Geruda Airlines heeft zijn vlucht schema aangepast en zodoende moeten we 3 uur wachten in Manado en arriveren we 1 uur later dan gepland op Bali. Gangga Divers staan ons op te wachten en ook zij verbleven in het ongewisse over onze komst door de gewijzigde vlucht tijden en nummers. Bali straalt een totaal andere sfeer uit dan Sulawesi. Je ziet dat het toerisme meer de overhand heeft en ook de eerste MC donalds en KFC verschijnen in het straatbeeld. Een beetje verreist arriveren we rond 10 uur op het resort waar een lekkere sandwich door dames in sarong worden geserveerd. Morgen onze eerste rustdag van deze vakantie. Candidasa verkennen en lekker uitrusten aan het zwembad met uitzicht over Lombok Street, een planning maken voor de komende dagen wat we verder willen ondernemen en onze duikplannen doornemen.

[Peter van Leeuwen]

20 juli:
Vol goede moed op weg naar het nationale park. Het weer in de bergen van Sulawesi is dreigend en het is afwachten of we het droog houden. Na 2,5 uur over drukke 2 baans wegen arriveren we midden in het regenwoud over smalle bospaden in het Nationale park. Onderweg nog een bui gehad en ook het regenwoud is vochtig en klam. Met de Gids onderweg in het woud horen we al snel het geluid van de Makaken apen. Langzaam verschijnt de eerste Makaak in ons gezichtsveld. Toch wel indrukwekkend en spannend om in de natuur geconfronteerd te worden met deze dieren. Als snel verschijnen er meerdere makaken, groot en klein, moeders met kind en ook de natuur in volle glorie voltrekt zich voor ons. Man lief vind het plezierig om een reeds zwanger vrouwtje op nog geen 5 meter van ons verwijderd nogmaals flink “te nemen”. Gisteravond de paring van Mandarijn vissen nu de paring van apen: Gekker moet het niet worden!!. De groep blijkt uit 83 apen te bestaan en vol bewondering aanschouwen wij te midden van een groot gedeelte van deze groep midden in de jungle hun leefgewoontes. De jonge aapjes dolle en spelen met elkaar, andere klauteren in bomen op zoek naar vruchten. Na een klein uur dit te hebben mogen meemaken trekken we verder de jungle in op zoek naar het Tartius aapje. Na een goed half uur lopen arriveren we bij een grote holle boom. De gids schijnt met zijn zaklamp in de boom een daar zit waarachtig een klein Tartius aapje. Dit aapje meet niet meer dan 10 cm. Met snoepgoed, sprinkhanen, probeert hij het aapje uit zijn holle boom te lokken. Maar deze geeft taal nog teken en blijft rustig boven in de holte van de boom zitten wachten. Het is pas 4 uur en het zijn tenslotte nachtdieren. Nu begint het lange wachten. En na een goede 3 kwartier rijst bij ons de vraag wie nu naar aapjes staat te kijken. De Tartius die ons vijven midden in de jungle vanuit zijn veilige plek in de boom zit aan te staren of wij die naar een holle boom zitten te staren. Na een uur wachten en kloppen op de boom, ook diverse andere groepen komen langs en staan bij andere bomen te staren, besluiten wij om terug te gaan naar de auto. We hebben tenslotte het Tartius aapje gezien. Onderweg terug naar de auto probeert de gids het bij nog een ander boom en hier hebben we binnen 5 minuten meer geluk. Ook hier een Tartius aapje die meer honger heeft en snel de sprinkhaan vangt en weer terug vliegt in zijn holle boom. Dit alles duurde welgeteld 3 seconden! Voldaan aanvaarden we onze terugreis naar Murex.

21 juli:
Terugkijkend op een voortreffelijke eerste helft van onze vakantie nemen we afscheid van de ons zo na aan het hart liggende mensen op het Murex resort. Ik beloof Paul om contact te houden aangaande de live-aboard in mei 2011. We zullen hier zeker weer terug keren. De vlucht naar Den Passar met een transfer in Makassar verloopt met enige vertraging. Geruda Airlines heeft zijn vlucht schema aangepast en zodoende moeten we 3 uur wachten in Manado en arriveren we 1 uur later dan gepland op Bali. Gangga Divers staan ons op te wachten en ook zij verbleven in het ongewisse over onze komst door de gewijzigde vlucht tijden en nummers. Bali straalt een totaal andere sfeer uit dan Sulawesi. Je ziet dat het toerisme meer de overhand heeft en ook de eerste MC donalds en KFC verschijnen in het straatbeeld. Een beetje verreist arriveren we rond 10 uur op het resort waar een lekkere sandwich door dames in sarong worden geserveerd. Morgen onze eerste rustdag van deze vakantie. Candidasa verkennen en lekker uitrusten aan het zwembad met uitzicht over Lombok Street, een planning maken voor de komende dagen wat we verder willen ondernemen en onze duikplannen doornemen.

[Peter van Leeuwen]

20 juli:
Vol goede moed op weg naar het nationale park. Het weer in de bergen van Sulawesi is dreigend en het is afwachten of we het droog houden. Na 2,5 uur over drukke 2 baans wegen arriveren we midden in het regenwoud over smalle bospaden in het Nationale park. Onderweg nog een bui gehad en ook het regenwoud is vochtig en klam. Met de Gids onderweg in het woud horen we al snel het geluid van de Makaken apen. Langzaam verschijnt de eerste Makaak in ons gezichtsveld. Toch wel indrukwekkend en spannend om in de natuur geconfronteerd te worden met deze dieren. Als snel verschijnen er meerdere makaken, groot en klein, moeders met kind en ook de natuur in volle glorie voltrekt zich voor ons. Man lief vind het plezierig om een reeds zwanger vrouwtje op nog geen 5 meter van ons verwijderd nogmaals flink “te nemen”. Gisteravond de paring van Mandarijn vissen nu de paring van apen: Gekker moet het niet worden!!. De groep blijkt uit 83 apen te bestaan en vol bewondering aanschouwen wij te midden van een groot gedeelte van deze groep midden in de jungle hun leefgewoontes. De jonge aapjes dolle en spelen met elkaar, andere klauteren in bomen op zoek naar vruchten. Na een klein uur dit te hebben mogen meemaken trekken we verder de jungle in op zoek naar het Tartius aapje. Na een goed half uur lopen arriveren we bij een grote holle boom. De gids schijnt met zijn zaklamp in de boom een daar zit waarachtig een klein Tartius aapje. Dit aapje meet niet meer dan 10 cm. Met snoepgoed, sprinkhanen, probeert hij het aapje uit zijn holle boom te lokken. Maar deze geeft taal nog teken en blijft rustig boven in de holte van de boom zitten wachten. Het is pas 4 uur en het zijn tenslotte nachtdieren. Nu begint het lange wachten. En na een goede 3 kwartier rijst bij ons de vraag wie nu naar aapjes staat te kijken. De Tartius die ons vijven midden in de jungle vanuit zijn veilige plek in de boom zit aan te staren of wij die naar een holle boom zitten te staren. Na een uur wachten en kloppen op de boom, ook diverse andere groepen komen langs en staan bij andere bomen te staren, besluiten wij om terug te gaan naar de auto. We hebben tenslotte het Tartius aapje gezien. Onderweg terug naar de auto probeert de gids het bij nog een ander boom en hier hebben we binnen 5 minuten meer geluk. Ook hier een Tartius aapje die meer honger heeft en snel de sprinkhaan vangt en weer terug vliegt in zijn holle boom. Dit alles duurde welgeteld 3 seconden! Voldaan aanvaarden we onze terugreis naar Murex.

21 juli:
Terugkijkend op een voortreffelijke eerste helft van onze vakantie nemen we afscheid van de ons zo na aan het hart liggende mensen op het Murex resort. Ik beloof Paul om contact te houden aangaande de live-aboard in mei 2011. We zullen hier zeker weer terug keren. De vlucht naar Den Passar met een transfer in Makassar verloopt met enige vertraging. Geruda Airlines heeft zijn vlucht schema aangepast en zodoende moeten we 3 uur wachten in Manado en arriveren we 1 uur later dan gepland op Bali. Gangga Divers staan ons op te wachten en ook zij verbleven in het ongewisse over onze komst door de gewijzigde vlucht tijden en nummers. Bali straalt een totaal andere sfeer uit dan Sulawesi. Je ziet dat het toerisme meer de overhand heeft en ook de eerste MC donalds en KFC verschijnen in het straatbeeld. Een beetje verreist arriveren we rond 10 uur op het resort waar een lekkere sandwich door dames in sarong worden geserveerd. Morgen onze eerste rustdag van deze vakantie. Candidasa verkennen en lekker uitrusten aan het zwembad met uitzicht over Lombok Street, een planning maken voor de komende dagen wat we verder willen ondernemen en onze duikplannen doornemen.

[Peter van Leeuwen]

22 juli:
Gangga divers is een goed georganiseerde duikschool. De duikstekken klinken aantrekkelijk. Er is weer volop nieuw onderwaterleven te ontdekken. In de middag Candidasa ontdekt en lekker aan zwembad geluierd.’s Avonds heerlijk gegeten in Candidasa. Een overheerlijke tonijn salade gevolgd door een ouderwetse steak met french fries. Na 2 weken rijst doet het ons goed.
23 juli:
Met een groep van 10 duikers vertrekken we in 2 busjes naar de haven. Daar liggen 2 snelle boten klaar die elk naar andere duikstekken gaan. Onze planning is om naar een paar rotspartijen even buiten de kust 2 duiken te maken. Er schijnen hier witpunt rifhaaien te vertoeven. Ik heb deze nog nooit mogen zien en ook Sonja is nog haailoos. De snelle boot kleppert over de golven en het lijkt wel een achtbaan. Binnen 15 minuten bereiken we de eerste rotsen en beginnen we aan onze eerste duik. Op een diepte van 30 mtr. liggen op de bodem 2 redelijk grote rif haaien te slapen. Als we ze benaderen tot een paar meter komen ze in beweging en zwemmen rustig weg om even later weer te rug te keren. Onze bodemtijd is snel op waarna we langzaam wie het rif nar boven stijgen. Aangekomen op een diepte van rond de 15 meter komen er wederom een aantal witpunt rifhaaien ons tegemoet. Een is zo nieuwsgierig dat hij recht in de camera zwemt. Net op tijd weet ik de video stand aan te zetten en kan ik voordat hij afbuigt de opname starten. Ook deze haaien zwemmen uit ons beeld weg. Achter de rots onder een overhang treffen we haai no. 7 van deze duik aan. Een iets groter uitgevallen exemplaar. Schatting +/- 2,5 mtr. Voldaan maken we onze duik af via een prachtige rots formatie met veel grote vissen. De tweede duik zien een grote schildpad die met grof geweld het koraal aan het verpulveren is. Hij laat het zich goed smaken. Opvallend is het wederom dat de vissen hier vele malen groter zijn dan op Sulawesi. Helaas geen haaien op deze stek maar voldaan keren we meet sneltrein vaart terug naar de haven. Er blijkt vandaag een Hindu ceremonie te zijn onderweg naar het resort waarbij de weg voor 4 uur word afgesloten. Met wat geluk kunnen we hier nog net langs. Niets blijkt minder waar. We komen in een file terecht voor de afgesloten weg. Te voet gaan we langs deze file en komen zo midden in de ceremonie terecht. Op bamboe stellages worden offer altaar gedragen die naar een crematie plaats worden gebracht om de ziel van de overlevende aan God te schenken. Deze ceremonie voltrekt zich eens in de 5 jaar. Een kleuren pracht met veel muziek en gedans. op de crematie plaats staan al een aantal offer altaars klaar en er zijn er nog meerdere onderweg. Deze worden aan het eind van ceremonie in brand gestoken. We laten dit hele schouwspel op ons inwerken waarna we langs de ceremonie doorlopen om aan de andere kant opgepikt te worden door een taxi die ons naar het resort brengt. Morgen hadden we op de planning een dagtocht naar Ubud staan maar gezien de duikplanning kiezen we er toch voor om te gaan duiken. Op de planning staat Manta Point. Op dit poets station zijn de laatste weken bij elke duik Manta’s gezien. Dit buitenkansje laten wij ons niet ontnemen.

[Peter van Leeuwen]

24 juli:
Manta dag. Vol goede moed ’s morgens vroeg op weg naar Padisan Bay om in te schepen voor onze tocht naar Manta Point op Nesu Penida, een eilandje tegenover Bali aan de andere kant van Lombok Street. Daar de laatste keer geen Manta’s zijn gezien op de vroege duik is er besloten om de tweede duik op Manta Point te maken. Langzaam laten wij ons door de stroom langs het rif voeren als opwarmertje voor later op de dag. Geen echte spectaculaire duik, een mooi koraal, wat murenen, schildpad het gebruikelijk spul wat al gewoon begint te worden. Boven gekomen maken we ons klaar voor vertrek naar de 2de stek. Een tocht van 40 minuten over een ruige zee. Met volle kracht, 400 pk aan vermogen, stuiteren we over de golven. Toch wel gespannen of het ons gaat lukken om de Manta’s te zien. Het water blijkt hier op dit gedeelte van de oceaan een stuk kouder te zijn. In vergelijking met de laatste weken zo’n 10 graden kouder. De extra thermo kleding die we hebben meegenomen trekken we voor de zekerheid onder onze 3 mm aan. Inderdaad voelt het water kouder aan. De computer geeft 23 graden maar je voelt ook koude stromen langs je gaan. We zakken af naar 15 mtr. en duiken tegen de stroom in naar het poets station op 5-8 mtr diepte. De gids tikt op zijn fles en ergens in de verte zien we iets van wat een Manta zou kunnen zijn. Het water is door de stroming niet zo helder en ik ontwaar inderdaad de contouren van een Manta. Te ver weg voor een foto of video opname. Even later zie ik zelf voor mij de contouren van een tweede Manta verschijnen. Probeer mijn buddy hiervan in kennis te stellen maar ook Manta deze blijft op een te verre afstand. Het wachten is nu begonnen. Zouden ze nog verschijnen of moeten wij het met deze 2 schimmen doen. Ik kan in ieder geval zeggen dat ik Manta’s heb gezien! Na een minuut of 15 begint de gids opnieuw op zijn fles te tikken. Er is wederom een Manta in zicht. Nu dichterbij en ik begin in zijn richting te zwemmen. Camera aan voor de video en kom op dezelfde hoogte te zwemmen als dit machtige beest van de oceaan. Wat een sierlijke bewegingen maakt hij. Span wijdte schat ik op minstens 5-6 mtr. Ik volle snelheid probeer ik hem bij te houden wat voor een kleine minuut lukt, waarna de Manta met een paar snelle beweging uit het zicht verdwijnt. Zo volgt er nog een tweede ontmoeting die van iets kortere duur is. Na 55 minuten word de duik afgebroken en maken we onze safety stop. Tijdens deze stop zien we wederom een Manta langs schieten maar ook deze is net te ver weg om onze duik voort te zetten. Voldaan komen we boven water. We hebben de Manta’s gezien. Daar de boot wat verder weg ligt moeten we wachten voordat we ons aan boord kunnen hijsen. Ik kijk nog een keer naar de diepte beneden en waarachtig vlak onder ons zwemt een Manta weg. Ook een tweede laat zich even later nog zien, wellicht om afscheid te nemen of gewoon uit nieuwsgierigheid. Voldaan klimmen we aan boord. Een nieuw hoogtepunt van deze vakantie staat opgeslagen in ons geheugen. Van mijn verlanglijstje voor deze vakantie is alleen de Mola Mola nog over. Wellicht komt die nog later op in week? Maar eerste morgen Bali boven water verkennen.

[Maurice klein Tank]

Wanneer breng je jouw vakantieverhalen in boekvorm uit, Peter? Prachtig geschreven . Wat Sonja en jij al niet meemaken daar! Ik hoop dat je de maanvis straks ook nog mag aanvinken .

[Peter van Leeuwen]

Maurice, ik ben nog op zoek naar een goede uitgever, die tegen een goede vergoeding mijn teksten samen met de foto's en video's wil uitgeven zodat ik mijn volgende reis naar dit fascinerende land kan gaan maken. Je raakt hier niet uitgekeken. Ook de vriendelijkheid van de bevolking is iets waar wij in "het Westen" veel van kunnen leren.

En wat de Mola Mola betreft, hij word gesignaleerd, maar als ik hem deze keer niet zie............ weer een extra reden om terug te keren

[Maurice klein Tank]

We gingen toch in mei 2011, op Paul's kosten , een paar duikkaartjes maken in Halmahera

[Peter van Leeuwen]

25 juli:
Vandaag een verslag van mij (Sonja) Een rustdag, niet duiken maar cultuur happen en of dit nu echt een rustdag was? De dag begint niet zo vroeg als dat we gaan duiken we mogen een uurtje langer slapen en worden om 9.00 uur bij de receptie verwacht. Met chauffeur gaan we op pad. Het begint met een bezoek waar men uit hout, (mahoni, ebony en krokodil- hout) prachtige stukken snijd, veel is gebaseerd op het verhaal van Romeo en Juliet. Er zijn stukken waar men wel meer dan een jaar aan werkt. In de winkel is genoeg te koop maar de prijs valt wat tegen zullen we maar zeggen. Al is het natuurlijk wel zo dat handwerk in prijs zich nooit terug verdient. Weer in de auto op weg naar het volgende handwerk, schilderen. Dit moet je smaak zijn dus ook deze mensen hebben we teleurgesteld en hebben ook hier niets gekocht. Dan op naar het zilver, natuurlijk ook handwerk maar niet geheel onze smaak. Als laatst gaan we naar een batik bedrijfje waar ze met de hand de stoffen beschilderen en hier was het raak ik heb een paar prachtige teenslippers gekocht.
Maar wat wel gezegd moet worden petje af voor deze mensen het zijn niet de omstandig heden waar wij in gewend zijn te werken en dan heb ik het niet eens over het loon wat ze hier gemiddeld verdienen per maand.
De dag zit er nog niet op, we gaan naar het apenbos. Buiten bij de ingang kopen we nog snel een broodje en wat water wat wij proberen te nuttigen maar de apen hebben ons snel in de gaten en ik heb dan ook mijn broodje heeeeeeeeeeel snel aan de apen afgestaan. Peter had meer honger en heeft het zelf op gegeten met de aap trekkend aan zijn broek. Binnen in het park word je door de apen nog net niet besprongen mits je geen eten bij je had of tas, bril enz wat ze gaan met alles er van door.
Terug naar de auto zijn we toe aan een lunch, de chauffeur brengt ons naar een restaurant met een prachtig uitzicht op de rijstvelden, met de buik gevuld te hebben gaan we op weg naar de olifanten grot. Daar aan gekomen moeten wij beiden in een sharong en ik moet zeggen het stond peter prachtig. Een gids vraagt of hij met ons mee mag lopen en de achtergrond info mag geven over de olifanten grot. 15 dollar. Achteraf gezien heeft hij hier ontzettend leuk aan verdient maar dat overkomt je maar een keer.
Eigenlijk zit de dag erop maar we zitten wat ruim in tijd en de chauffeur biedt aan om naar een tempel de Bat Cave te gaan. Aangekomen is daar net een ceremonie bezig om nogmaals afscheid te nemen van de overleden familielid. Een grot van 15 meter diep zit vol met vleermuizen die een ontzettend lekker luchtje verspreid. Buiten de lucht vind ik de beestjes ook niks.
Terug op weg naar het ressort moeten wij beiden bekennen dat het een zeer gevarieerde dag was en wij weer een stukje wijzer zijn geworden van de cultuur van Bali.

PS. maurice er zijn inderdaad 16 plaatsen te vergeven voor zeer ervaren duikers (minimaal divemaster niveau!) Nu nog een goedkoop ticket naar Halmahera zien te vinden

[Peter van Leeuwen]

26 – 27 – 28 juli:
Deze reis naar Indonesië blijft een aaneenschakeling van hoogtepunten. Zo ook onze trip van dinsdag naar Klunklung, Besakih, de rijstvelden en Tenganah. In Klungklung ligt een groot stuk Nederlandse geschiedenis van de vorige eeuw. De Hollanders kwamen hier om handel te drijven maar dit ging gepaard met veel geweld, moord en doodslag. Het is verrassend om hier de Batavia journaal van 1905 in het oud-hollands te kunnen lezen. Ook het tempel complex van Besakih, het grootste Hindoe tempel complex op Bali met 35 tempels is indrukwekkend. Zeker als je dit bezoekt op de dag van volle maan. Er zijn dan vele ceremonies om de overledene voor de laatste maal te eren en ervoor te zorgen dat men bescherming krijgt van de goden. Het tempelcomplex bevind zich halverwege de vulkaan op een hoogte van 900 mtr. Met mooi weer krijg je hier schitterende vergezichten over Bali, de rijstvelden, de oceaan en een uitzicht naar de vulkaan. Enige smetje op deze dag was het zwaar bewolkte weer. Hierdoor konden wij niet van deze uitzichten genieten, sterker nog onderweg naar het complex begon het te regenen en is het ook niet meer opgehouden. Zo ook viel onze trip naar Tenganan volledig in het water. Tenganan is nog een oud dorpje waar ongeveer 300 Balinezen leven volgens de oude Indonesische tradities. Gelukkig is dit niet ver van ons resort vandaan zodat wij dit later op in de week nog eens overdoen. De dinsdag stond weer volledig in het teken van het duiken en achteraf kunnen we deze dag omschrijven als Shark Day! Doordat het na het slechte weer van maandag zeer rustig werd konden er duikstekken bezocht worden die maar zeer zelden aangedaan kunnen worden. Alleen bij windstilte en dus geen golfslag kunnen de Gili Biaha en de Canyon bedoken worden. Ondanks het rustige weer vielen deze 2 duiken toch qua zwaarte onder de buitencategorie. Op het oog geen golfslag liet onderwater een totaal ander beeld zien. Tot een diepte van 15 mtr voelde je de branding en zag je op je computer het diepteverschil continue op en aflopen met 2 a 3 mtr. meter. Ook de stroming is verrassend en steeds wisselend. Voordeel bij deze duikstekken is de aanwezigheid van Witpunt Haaien die zich beide duiken hebben laten zien. Doordat hier niet zo vaak gedoken kan worden zijn de koralen magnifiek, de vissen net een slag groter en tref je toch weer nieuwe naaktslakken aan. ’s Avonds Sonja kunnen overhalen om toch mee te gaan naar de nachtduik. Ondanks de weer vele ijsberen die ze zag werd het een van de mooiste nachtduiken uit mijn en haar duikgeschiedenis. Een prachtig rif dat ’s nachts totaal anders tot leven komt. De Spaanse danseressen lieten zich in volle glorie aan ons zien. Wat een schitterende naaktslakken met hun sierlijke dans. En oh ja over Shark Day gesproken…….: op het koraal kwamen we een kleine, 50 cm, kathaai tegen die totaal niet onder de indruk was van al datgene dat zich voor hem afspeelde. Ook een heremiet kreeft van meer dan een halve meter was bezig aan zijn avondwandeling. Vergeet ik bijna nog de sepia’s, de frog vissen verborgen en bijna niet te onderscheiden met een wrak, te noemen. Vandaag stond het Liberty wrak in Tulamben op het programma. Na een rit van 1,5 uur door de heuvels, met nu wel een schitterend uitzicht op de vulkaan, langs de vele rijstvelden kwamen in het noorden van Bali aan op de duikstek. Aan alles is te zien dat hier veel gedoken word. Het wrak van 120 mtr. lengte ligt dan ook op een ideale diepte. Langs het rif begint hij op 3 mtr. diepte en heeft een max. diepte van 29 mtr. De Liberty, een Amerikaans vrachtschip is tijdens de WO-II door de Japanners tot zinken gebracht. Het wrak is zeer toegankelijk en schitterend begroeit. Ook de hoeveelheid vis en grote is indrukwekkend. Zo ook de barracuda van 2 mtr.!! die meer ontzag inboezemt met zijn agressieve aanblik dan alle tot dan geziene witpunt haaien bij elkaar. Na 3 weken en 38 duiken zijn onze reserveringen vol gedoken. Gelukkig hebben we nog een aantal dagen om aan deze nu al onvergetelijke reis nog wat extra te plakken .

[Jenny Schenk]

Heerlijk, jullie spannende verhalen Nog fijne dagen!

[Peter van Leeuwen]

29 – 30 juli:
Donderdag, met taxi die je voor een dag huurt en je overal heen brengt naar het uiterste puntje van Bali geweest. Een tocht van 3 uur (100 km) komen we aan bij het water tempel ook daar zijn aapjes. Een prachtig uitzicht over zee. Daarna zijn wij naar de hoofdstad van Bali geweest, het wahola voor de surfers, stappers en drinkers. Leuk om mee te maken leuk shoppen maar wel ontzettend blij dat onze keuze niet daar is geweest. Loret de mar is er niets bij.
Vrijdag op deze dag zal er in Tanganan een traditioneel gevecht gehouden worden. Dit is een keer per jaar en wij hebben het geluk nog hier te zijn.
Jong en oud maar mannen gaan met elkaar het gevecht aan en schuren met cactus over elkaar zijn rug. Je hebt hier geen winnaar of verliezer in het gaat om het spel. Het gaat er soms hard aan toe en al snel verschijnen de eerste bloed sporen op de ruggen van de mannen. Met een geel goedje word dit ingesmeerd en aan de gezichten te zien is dit erg pijnlijk. Het schijnt palm wijn met een goedje te zijn wat erg heet is maar goed voor de wonden. Vele zullen dan ook minimaal 2 nachten niet op de rug kunnen slapen.
Het gevecht houd twee uur aan waarna er met elkaar gebeden wordt.

31 juli:

De wind waait behoorlijk deze morgen en op de zee zie je de witte kopjes op de golven dansen. De tocht naar Manta Point duurt dan ook een half uur langer dan eerder deze week. De kapitein moet alle moeite doen om zijn boot tussen de golven door te manoeuvreren zodat niet elke keer de voorboeg met een enorme klap op zee beland. Gelukkig is Sonja op het resort achter gebleven om zich te laten verwennen met een massage. Richting onze bestemming word de lucht donker. Vlak voordat we te water gaan begint het te regenen. Nu maar hopen dat de manta’s tegen regen water kunnen! Bij het afdalen voelt het water weer koud aan. Blij dat ik mijn extra thermo body onder mijn 3 mm heb aangetrokken. Aangekomen op 22 mtr diepte in de slope, het zicht is beduidend minder dan bij mijn eerste bezoek, zijn de manta’s in geen velden of wegen te bekennen. Langzaam verplaatsen we ons richting het poets station op 10 mtr diepte. Ook hier niets te vinden wat enigszins maar op een manta lijkt. Na een halfuur gaan we ons maar meer bezighouden met de rest van het onderwaterleven. Een slang schiet onder ons voorbij, een paar mask stingrays komen langs, de mantis shrimp laat zich graag fotograferen, en ook een nieuwe naaktslak leeg ik digitaal vast. Dan schuift er in de verte, het zicht is nog steeds slecht, een manta voorbij, even later gevolgd door een tweede exemplaar. Door het zicht zijn ze echter niet te fotograferen of filmen. De tijd tikt ondertussen gestaag verder en we lopen al aardig door onze lucht. Elke keer weer tegen de stroom in op een diepte zo rond de 15 mtr kost wel wat lucht. Dan zien we niet ver bij ons verwijderd een black manta, geheel zwart exemplaar waarvan de populatie ongeveer 1 op 10 is ten opzichte van de “gewone”manta, tevoorschijn komen. Gelukkig is deze dichtbij genoeg om te fotograferen. Een filmpje schieten lukt niet want met een paar rustige slagen verdwijnt hij uit ons zicht. Helaas is onze lucht onder de 50 bar gekomen en besluiten we om onze veiligheidstop te maken. Boven water gekomen is de lucht opgeklaard, de regen gestopt en mijn mening is dat de manta toch niet tegen regen kunnen anders hadden ze zich wel eerder laten zien. Maar mijn stelregel blijft: niet gedoken is zeker niets gezien. De tweede duik hebben we ons heerlijk met de sterke stroming langs een mooie wal van Nusa Penida laten voeren. De oerang oetang krab kon ik nog net vastleggen. Morgen onze laatste dag. We willen nog het waterpaleis bezoeken en ook nog duiken. Vanavond maar eens overleggen of hier een combinatie van te maken is.

[Peter van Leeuwen]

1 augustus:
Ook vandaag weer volop nieuwe verrassingen. Maar eerst terug naar gisteravond. We verder tijdens het avond eten verrast met een Balinees buffet. Nu zal je denken niet zo speciaal op Bali maar wel als je weet dat de eigenaar van de Gangga resorts een Italiaan is en het eten hier bestaat uit de Italiaanse keuken. Elke avond opnieuw een zeer goed 4 gangen menu deed ons na 2 weken Sulawesi echt wel goed. Tijdens het buffet werden er door 2 dames en 1 heer Balinese dansen opgevoerd. Ook de gasten werden aangespoord om tijdens de laatste dans met de dames mee te dansen. Een buitenkansje die ik mij niet liet ontnemen. Op het resort verbleven ook enige dagen een groep van 9 dames uit de VS, type Dolle Mina, die na het buffet hun lied voor de olifanten ten gehoor brachten. Ze waren op doorreis naar Thailand alwaar ze voor de olifanten gingen zingen????? Het zal wel???? Al met al een zeer geslaagde avond voor onze laatste vakantie dag op Bali. Zondag morgen weer vroeg vertrokken met de bus naar Noord Bali om onze duik vakantie op een rustige wijze, de wens van Sonja, met Muckdiving af te ronden. Als je denkt dat hebben we al op Sulawesi gedaan en alles al gezien kom je toch weer voor vele verrassingen te staan. Diverse soorten Ghost pipefish, Harlekijn shrimp, 2 commodore shrimps die gehuisvest zijn op een Sea Urgeon van zo’n 30 cm doorsnede die rustig over het zwarte zand aan het wandelen was. Weer vele soorten nog niet geziene naaktslakken. Werkelijk waar Indonesië blijft tot het laatst verrassen. Na de duiken op de terugweg een bezoek gebracht aan 2 totaal verschillende waterpaleizen maakte de dag kompleet.
Na 26 dagen, 20 uur vliegen, een veelvoud aan uren op boten en auto’s doorgebracht, 42 duiken, 45 uur onderwater is er een einde gekomen aan ons avontuur van deze zomer. Morgen onze koffers pakken, nog een paar uur in het zonnetje de laatste bruin tintje bijschaven wachten ons 2 vluchten van totaal 16 uur om weer naar Nederland terug te keren. Hier zit een zeer tevreden Peter die blij is dat Sonja elke maar weer deze uitdagingen wil meemaken. Indonesië wij komen zeker terug!